Do tego dochodzi w międzyczasie jakiś stary dziwoląg, ale już nie pamiętam co to dokładnie – tyle co pamiętam, to że programowało się na nim w BASICu, za zewnętrzny nośnik danych robił magnetofon, a całość podłączało się pod telewizor.

Potem 286, 386 (ten pamiętam, że pracował na 8MHz, a w trybie turbo dochodził do 40 :D), ze dwa 486, potem pentium, p3, p4, sempron64 i aktualnie prywatny Celeron 3.3GHz z 1GB RAMu i dwoma monitorami (pierwszy komputer, w którym udało mi się to zrealizować).

Do tego dochodzi przygoda z programowaniem zaczęta w równie zamierzchłych czasach. Pierwsza rzecz, którą jestem w stanie umiejscowić w czasie, to przesiadka z TurboBasica (wcześniej GW BASIC) na Turbo Pascala – rok 1992, kiedy to miałem 6 lat i jeszcze nie radziłem sobie za dobrze z pisaniem długopisem po kartce papieru :) (z innej beczki – potrafiłem pisać w owych czasach lewą ręką od prawej do lewej i litery w lustrzanym odbiciu i nie widziałem w tym żadnego problemu :) – do tej pory mi zostało, że jak widzę odbicie tekstu w lustrze albo do góry nogami, to nie mam raczej trudności z czytaniem w zwyczajnym – ale niezbyt dużym – tempie).

Moim pierwszym był ZX Spectrum+, najpierw z magnetofonem Grundig, później z polskim magnetofonem, który miał kolor żółty (tylko tyle pamiętam). Pamiętam, że ten żólty magnetofon kupowałem z Tatą w Centralnej Składnicy Harcerskiej, na 1szym piętrze. Zastanawiałem się nad stacją dysków FDD3000, produkcji polskiej, z resztą. Ta stacja to było by spełnienie marzeń – 3″ dyskietki, wygląd profesjonalnego komputera. A ja miałem wtedy 9, może 10 lat. Dość szybko później nastąpił czas Atari 65XE, najpierw z magnetofonem, potem przeróbka na Turbo2000 (system do szybszego wgrywania danych z taśmy, z resztą wymyślony przez rodaków). Dzięki T2000 gry wchodziły w 4-5 minut zamiast 15-20. I jeszcze dodatkowo rzadziej pojawiały się błędy. Teraz ciężko to sobie wyobrazić, ale transfer w podstawowej wersji z magnetofonu do komputera odbywał się z prędkością około 300 bodów/sekundę (czyli około 0.3 kb/s). Następnym krokiem było kupno stacji dysków LDW2000, która była tak klimatyczna, że do dziś mam ciarki jak o niej myślę.

Potem to już były czasy komputerów 16-bitowych. Postanowiłem być wierny marce i pojawiło się Atari ST. Modeli tego Atari miałem chyba z 6, więc cięzko wymieniać. Ale czasy Atari skończyły się z początkiem ekspansji PC. I pierwszy pecet to był, pamiętam do dziś, 386SX 25 Mhz. Ile ramu nie wiem, ale dysk twardy miał 80Mb – Caviar. Dość długo służył. Potem kolejne pecety, ile ich było – ciężko zliczyć, ale myślę, że ponad 10.

Pozdro dla wszytskich geeków :)

W klasie 6, a może jeszcze 5 podstawówki raz na chama zainstalowałem MS-DOS 6. Zepsułem windowsa, ale już wiedziałem jak go naprawić. Na dosie zacząlem pisać pierwsze programy w QB, typu wygrywanie melodyjek, jakieś programy typu “podaj imię” albo jakieś wykreślanki. Wszystko z helpa :D Do tej pory się dziwię jak mi się to udawało… To byl już mój własny komputer, Cyrix 166 z 16MB RAM i 1,5GB dysku. W pierwszej gimnazjum, na tym samym kompie postawiłem Mandrake Linuxa (Lnx4Win – wirtualny system plików na partycji windowsa :D _… Też szok :D Pobawiłem się grami i wróciłem na Windę.

Następny komputer to był Duron 700 i 64MB, przez chwilę ze starym dyskiem, ale potem juz 20GB. Sam go składałem :D

Teraz mam Athlona 64 z 512MB, staruszek sprzed 4 lat. Na biurku roczny laptop z Sempronem, a nogi mi grzeje… Tak jest, powrót do przeszłości: Pentium-MMX 166MHz, 48MB RAM, a dysk twardy… Karta Compact-Flash 2GB :D
Stawiam na nim od zera linuxa (Linux From Scratch) poprzez SSH…

W przyszłości myślę że będę miał dwa mikrusy na bazie procesora AMD Geode oraz jedno dwuprocesorowe pudełko. MOże laptop. Ale co będzie: się okaże :)

Chyba sobie zaraz dosboxa postawię…

Przeczytałem właśnie wpis Marcina na temat jego początków z komputerami. Jakby nie patrzeć, mam tutaj sporo podobieństw ;)
Ja zaczynałem nieco wcześeniej, bo pierwszy komputer na jakim szalałem to było C64 w okolicach ‘88-89. Po pierwszy[….

Tomek Topa: Accolade zrobiło też “Winter Olympics” i “Summer Olympics” w które też się w wiele osób zagrywaliśmy. A i jeszcze Mortal Kombat był (1 i 2). I Wacky Wheels. I OMF2057 (a może 2097)… o rany, zapędziłem się ;-)

Ja zacząłem chyba 2-3 miesiące wcześniej, jakoś w wakacje AD 1995r.

Sprzęt: Intel 486/66MHz, 4MB RAM, DOS 6.22, CD-ROMx2, Win 3.11 for Workgroups, NC5.0, jakiś Microsoft Works… Oryginalny zestaw Optimusa, załatwiany przez firmę wujka, prawie 4000zł to wtedy stało. Pieniądze z komunii, kilku wcześniejszych urodzin, dorzucenie się rodziców, dziadków… Dobrze zainwestowali ;-)

Gry? “Wolfenstein 3D”, “Doom”, “F1″ Accolade (chyba tak się ta firma nazywała), “Raptor”, “Commander Keen” – yeah ;-)

A z tych czasów i tak pamiętam jedną wypowiedź kumpla, który dostał pół roku później full wypas kompa z prockiem Pentium 60. Na starcie BIOS mu pokazywał “P5 computer” (P5 – oznaczenie pierwszych Pentiumów – tak dla młodszych czytelników ;)). Najlepszym jego tekstem powtarzanym zawsze przy wspólnym grywaniu było: “A ja w swoim kompie mam *5 procesorów Pentium*, a Ty jakieś jedno lamerskie 486!!!” ;-)

A tak serio – 12 lat to ładny kawał historii, jeśli chodzi o komputery, ogólnie jestem pod wrażeniem doświadczenia. Jeśli odliczyć Atari i Pegasusa, to ja zaczynałem dopiero w 1998 r. na P200MMX, niedługo po premierze Windows 98. A w Jazz Jackrabbit (pierwszą, drugą część, dodatek) grywałem godzinami. :)